Laboratory for Research in Art and the Public Sphere
professor panos kouros | department of architecture | university of patras
aporrox 
Tο Εργαστήριο Εικαστικών Τεχνών του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών, στο πλαίσιο του προγράμματος διαλέξεων και δραστηριοτήτων σε δημόσιους χώρους, συντονίζεται με το πρόγραμμα προβολών Κείμενα της Ντοκουμέντα 14
και σας καλεί αυτή τη Δευτέρα 20 Μαρτίου στις 23:30
στο θέατρο Λιθογραφείον (Μαιζώνος 172Β)
στην προβολή της ταινίας
«Ηλίας Πετρόπουλος: Ένας υπόγειος κόσμος»
της Καλλιόπης Λεγάκη, 2005, 61’.
Η διπλωματική εργασία της Αγγελικής Διακρούση “Ενδυνάμωση της φωνής του φύλου. Ηχητικές πράξεις στην Πλατεία Βικτωρίας” – συμμετοχική ηχητική εγκατάσταση και δράση (2015) επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη 18η Biennale των Νέων Δημιουργών Ευρώπης και Μεσογείου (Μάιος 2017, Τίρανα, Δυρράχιο), με θέμα Home. History Conflict Dream Failure στον τομέα των Εικαστικών Τεχνών. Ακόμα, η εργασία επιλέχθηκε να συμμετέχει με τη μορφή επιστημονικής ανακοίνωσης στο Διεθνές Συνέδριο Invisible Places Sound, Urbanism and Sense of Place, που θα γίνει τον Απρίλιο 2017 στην Πορτογαλία. Δημοσιεύθηκε επίσης στο πρωτοπόρο περιοδικό για τη Νέα Μουσική και Sound Acts στη Σκανδιναβία Nutida Musik (2017), στο intermedia περιοδικό Transit (τεύχος 5, 2015, Φιλιππίνες), και πρόσφατα στο περιοδικό της αρχιτεκτονικής του Delft.
It is continuously developed through workshops and interventions in a variety of settings, and the cards are used to create performances that explore the way that women experience and navigate public space. Instructions can also be used privately as methods for exploring landscapes or considering who is allowed to walk where, and how.
The first Instructions for Walking Women workshop was held as part of a Sisters Uncut takeover of the NewBridge Gallery in Newcastle.
Σ5
[Η φωτογραφία είναι εργασία της Μαριλένας Τσέβη]
Συμμετέχοντες:
Γκίγκη Αργυροπούλου, Δρ. θεωρητικός, επιμελήτρια, σκηνοθέτης
Αγγελική Αυγητίδου, Δρ. εικαστικός – αρχιτέκτων, Επίκουρη καθηγήτρια Π.Δ.Μ.
Μαίρη Ζυγούρη, εικαστικός καλλιτέχνης, performer
Ελπίδα Καραμπά, επιμελήτρια, θεωρητικός τέχνης
Francesco Kiais, καλλιτέχνης, δάσκαλος και θεωρητικός της performance art, μέλος του διοικητικού επιμελητικού συμβουλίου στη Venice International Performance Art Week και ιδρυτής της πλατφόρμας [mind the] G.A.P.-Gathering Around Performance
Πάνος Κούρος, εικαστικός, θεωρητικός τέχνης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών
Ευαγγελία Λεδάκη, επιμελήτρια εκθέσεων, κριτικός τέχνης
Πάρις Λεγάκης, εικαστικός, θεωρητικός, performer
Κώστας Ντάφλος, Δρ. αρχιτέκτων – εικαστικός, Επίκουρος καθηγητής Ε.Μ.Π.
Κωστής Σταφυλάκης, Δρ. Πολιτικής Επιστήμης, Θεωρητικός Τέχνης και Εικαστικός, Εντεταλμένος διδασκαλίας στη ΜοΚΕ της ΑΣΚΤ και στο Πανεπιστήμιο Πατρών.
Άννα Τζάκου, performer, σκηνοθέτης και υποψήφια διδάκτωρ στη site-specific performance
“Who do we exclude from our fictions?
Who do we include in our desires?”
— Tentative Collective
Architects appear increasingly to be getting interested in the politics of public space. The 36-hour Factory of Thought event at the Akademie der Kunste in Berlin is therefore inscribed in a larger movement towards social awareness as a key value in architecture practice. Regardless of its successes or failures, the 15th edition of the Venice Biennale Reporting from the Front, curated by Alejandro Arevena, provides the latest solid evidence of this move. Although such a shift both in the practices and questions encountered by architects can only be a positive shift, what is too often missing from the conversation is the crucial need to question the very nature of public space itself: not only the way it is made and used, but the broader societal vision that it represents and reinforces. A useful starting point, then, is to examine what we mean when we say ‘public’, before we move on to ‘space’, the material that as architects, urban planners and spatial practitioners, we may dissect more comfortably.
Date: 11 July 2016 to 17 July 2016
Venue: Screening Room and Utopia Treasury, South Wing, Somerset House, London
A programme of events that places women at the centre of discussions and debates about walking and art. Part of UTOPIA 2016: A Year of Imagination and Possibility – Four Seasons of events, exhibitions and new commissions celebrating the idea of utopia to mark the 500th anniversary of Thomas More’s influential text.
The invisibility of women in what appears as a canon of walking is conspicuous; where they are included, it is often as an ‘exception’ to an unstated norm, represented by a single chapter in a book or even a footnote.
– Heddon and Turner (2012) ‘Walking Women: Shifting the Tales and Scales of Mobility’ Contemporay Theatre Review, Vol. 22(2), 2012, p. 225
How do we re-write a canon? How do we re-balance the perception of art, artists, and the use of walking as a creative practice? Can we not only imagine a future in which gender bias and skewed vision is destroyed, but actively build the pathway there?
These events are a step on that path. Bringing together artists from across disciplines – theatre makers, writers, sculptors, film makers, poets, live artists and visual artists with academics, curators and cultural critics to discuss, present, create, record, broadcast and make public the work of WALKING WOMEN.
Panos Kouros
Performative archiving in Kosmos. Preliminary remarks.
Lecture at the Kolloquium at Humboldt-University
Institut für Musikwissenschaft und Medienwissenschaft
Fachgebiet Medienwissenschaft
11.5.16
At the junction of performative urbanism and art in the public sphere,sonic arts and archival media studies, /Kosmos/ project relies on a methodof real-time archiving of public space that I have termed ‘performative archiving action’. Works areundertaken in Kosmos, Berlin and Neos Kosmos, Athens, in the different contexts of urban regeneration pressures in these neighborhoods. Archiving is conceived as performance creating conditions for emerging public sphere(s); linking acting persons, dispersed publics, different localities through specific actions of documenting/ classifying/ re-using/ re-contextualizing data, and made public as a continuum across web interfaces and interhuman dispositions. The performative aspect relates to both human performing tasks and the internal generative operations of the archive.